Cijfers en etters

‘Ik was net bezig met een sudoku.’
‘Oh ja, vertel!’
‘Nou, toen ik begon kon ik meteen drie zessen invullen. Eerst eentje linksboven en toen waren die andere twee zessen een makkie. Maar denk je dat ik toen verder kwam?’
‘Geen idee’
‘Nou, nee dus. Ik maar staren en staren. Ik zag niks.’
‘Goh.’
‘Ja, totdat ik ineens zag dat er linksonder wel een vijf moest komen omdat hij in het vakje daarboven wel op de middelste rij moest staan. En toen ik die vijf eenmaal had, kon ik de vier en de twee ook meteen invullen. Die vier bleek verdomd goed uit te komen want ineens kon ik nog vier andere vieren invullen. En dat bracht me op het spoor van een aantal zessen.’
‘Ja, lekker is dat.’
‘Dat is nog niks. Vervolgens kon ik namelijk een drie invullen. Weet je hoe ik daar op kwam?’
‘Nee.’
‘Ieder cijfer komt maar één keer voor per horizontale of verticale rij.’
‘Dat weet iedereen.’
‘Ja, maar ik had dus al acht cijfers in een rij, behalve de drie! Dus ik die drie invullen. Dat sloot in dat vak meteen een aantal andere plekken uit waar je een drie zou kunnen invullen. Bleek dat daar een vier en een zes moesten. Maar het was niet duidelijk of de vier links moest of rechts, of omgekeerd.’
‘Balen.’
‘Ja, maar wat denk je. Die zes moest wel rechts. Dus de vier moest links. Best makkelijk eigenlijk. En het was nog wel een viersterren sudoku!’
‘Dat heb je ooit.’
‘Enfin, toen kwam even een rotgedeelte. Ik zag wederom helemaal niets om in te vullen. Het viel me ook op dat ik nog geen één negen had, behalve degene uit dat horizontale rijtje waarover ik het zojuist had.’
‘Oh ja, die ja.’
‘Ik dacht, ik moet negens hebben om door te kunnen. Ik zoeken en zoeken naar mogelijke plekjes voor een negen maar ik zag niets. Toen bedacht ik me ineens dat ik op het verkeerde spoor zat. Ik had achten nodig. Daar stonden er al een aantal van. En wat denk je?’
‘Je vond een acht.’
‘Hoe raad je het? Inderdaad! Eerst in het middelste vak, toen een in het vak daarnaast, toen een daaronder en vervolgens in het vak links daarvan! Had ik ineens alle achten en daar bleef het niet bij.’
‘Goh!’
‘Nee, want ik had me zo op die negens lopen blindstaren maar daardoor wist ik wel dat in het middelste vakje van het middelste vak ofwel een negen of een acht moest staan. En aangezien de acht dus ergens anders in dat middelste vak stond…’
‘…moest daar wel een negen staan!’
‘Precies! Daarna werd het een invuloefening. Eerst had ik drie negens, vervolgens kon ik een aantal vieren kwijt en meteen daarop kon ik de laatste zessen invullen. Achtereenvolgens haalde ik toen een drie, een vier, een één en twee vijven en toen nog een acht.’
‘Ja op het laatst worden ze makkelijk hè?’
‘Inderdaad, het was dan ook een kwestie van invullen geworden.’
‘Een invuloefening dus.’
‘Ja dat zei ik.’

Per Seconde Wijzer

67462802“In de volgende ronde een vraag uit de categorie Sudoku’s. Noem bij de volgende negen omschrijvingen van één van de sudokugetallen –één tot en met negen– het bijbehorende getal. Ben je er klaar voor?”
“Helemaal.”

“Oké, start de klok. Dit getal ziet er uit als een slordige driehoek en is de wortel van 16…”
“…zeven”
“De uitspraak van dit getal assoneert met het laatste woord in Peter R de Vries…”
“… twee …”
“Dit getal was ook de naam van een in 1997 opgerichte Britse boyband bekend van nummers als Slam Dunk (da Funk) en Got the Feelin’…”
“…eh … één …”
“Dit getal is het favoriete getal van Ivo Niehe en …”
“…negen!…”
“Dit getal heeft volgens blogger bjg op hippekut.com een taille om u tegen te zeggen.”
“…zes…”
“Dit getal is deelbaar door één én zichzelf maar toch géén priemgetal.”
“…dat is eh… een acht.”
“Dit getal is een beetje nichterig…”
“…duidelijk, vijf!”
“Het volgende getal lijkt verdomd veel op het enigszins verouderde woord uit de Nederlandse taal om te verwijzen naar een mens van Afrikaanse origine…”
“…drie…”
“Het laatste getal heeft…”
“…vier…”

“Waar ik zes zei bedoelde ik acht en waar ik acht zei bedoelde ik één. Waar ik één zei bedoelde ik natuurlijk five, eh.. vijf en waar ik vijf zei moet twee komen. Waar ik twee zei bedoelde ik drie en waar ik drie zei bedoelde ik negen en waar ik negen zei bedoelde ik zeven en waar ik zeven zei bedoelde ik vier. En waar ik vier zei komt de zes. Stop de tijd!”

 

Kunst met een hoofdletter; om het even welke

Mij wordt wel eens door verschillende poptijdschriften gevraagd om een nummer te recenseren. Doorgaans zeg ik hier snoeihard ‘neen’ op, maar deze keer ben ik gezwicht. Ik krijg namelijk van de redactie de vrijheid om zelf een nummer uit te kiezen.
Lang heb ik getwijfeld of ik het nummer Yesterday van de band The Beatles zou nemen, maar ja, als het merendeel van je lezerspubliek het bewuste nummer niet kent, sla je met je recensie de plank natuurlijk nogal mis. En planken en raak slaan daar gaat het bij recensies natuurlijk om!
Uiteindelijk heb ik gekozen nummer 8 te recenseren. En oh wat een mooi nummer is dat, zeg. Tjongejonge, wat een vormgeving! Het lijken wel twee perfecte bolletjes op elkaar. (En als twee bolletjes 8 is, dan is één bolletje natuurlijk 4).
Ja, de 8 heeft een taille om u tegen te zeggen. Daar kan Anna Nicole Smith nog een puntje aan zuigen – wat ze naar horen zeggen overigens erg goed kan, maar dit terzijde.
Ik pleit enorm voor een herwaardering, een opwaardering zelfs, voor de 8.
De 8 is minstens een 9 waard. En de 9, dat eeuwig omvallende symbooltje (omdat het maar één been heeft), moeten we wellicht gewoon maar schrappen.


Verbeterd en aangepast: Af- en toestand (http://wp.me/p27bxo-Oe)