Koude tekst (niveau Niehe)

Zelfs de door een vrachtwagen overreden zoon van een jurist weet dat je een vrouw kunt herkennen aan twee tieten en een kut. We kennen per slot allemaal het kleuterschoolrijmpje:

Zie je iemand lopen,
dan loop je daarheen,
tel je twee tieten,
en van kutten maar een,
zeg dan niet “hee, pisbakkenhoer”,
want dat is gemeen.

Dat zei ik een paar jaar geleden tegen Walter, tijdens de soep.

Tja, en uit het niets kwam toen Ivo Niehe tevoorschijn die vroeg: is het wit van sperma niet veel mooier na het verorberen van een paar bananen op een Aziatische huid? Ivo Niehe hebben we toen in elkaar geslagen. Hij wist niet waarover en hoe hij het had. Uiteraard hebben we onze excuses aangeboden. Niemand wilde die hebben, maar goed, we hebben ze wel aangeboden. Na Ivo’s arm opgeraapt te hebben was alles weer goed en we startten een discussie over vetzucht in Nederland. Het was dat moment dat ik besefte dat ik alleen was, maar dat lette mij niet snerpend en steevast mijn monoloog voort te zetten. Over dikte valt veel te zeggen. Je kunt het zien in de lengte en in de breedte. In de lengte is bijvoorbeeld dat twee Japanners op elkaar gaan staan in de hoop dat anderen hen met zijn tweetjes als een grote Japanner zien. Negen van de tien keer lukt dat en dan zul je ook net zien dat een van die Japanners toevallig Leng heet en een moeder heeft met de meisjesnaam Te. Dikte in de breedte is een lastiger verhaal. Ik heb ooit voor de algemene zaak en totaal zonder eigenbelang een dik mens op sleeptouw genomen. We gingen varkens tellen, was mijn idee. Maar na twee varkens was hij al moe en ik zag ook liever een IJslands meisje. Bij de Burger King hebben we toen om pen en papier gevraagd en we waren het er samen over eens dat het er minstens vier moesten zijn (varkens dan) en zo hebben we het dan ook naar de overheid toegezonden. Nog steeds geen reactie gehad, overigens, maar ik kan begrijpen dat het tellen van spaanplaten voor de overheid voorrang heeft.

Ik ging in die dagen vaak naar buiten om de ratten in de tuin eten te geven. Die beestjes hadden het maar slecht dat jaar. Er bestond toen nog geen partij voor de dieren en sommige van hen hadden niet eens kleren aan!

Verbeterd en aangepast: Het nieuwe slapen, een sprookje (http://wp.me/p27bxo-OE)

Groepsactiviteiten #2: In de rij staan

een typische rijJe hoeft niet uit een vluchtelingenkamp te komen om ervaring te hebben met het fenomeen in de rij staan. Uiteraard spreken beelden van uitgemergelde en met de meest uiteenlopende ziektes besmette vluchtelingen die in een of ander lekker warm land met honderden (of wel duizenden) tegelijk in een rij staan voor een beetje voedsel meteen tot eenieders verbeelding. Maar ook in minder exotische contreien, zoals bij ons, komt het rij-staan vaker voor dan je denkt. Bij wie staan niet die inhumane beelden in het geheugen gegrift met al die arme consumenten die en masse de nieuwe iPhone wilden kopen en daarvoor urenlang in de rij moesten staan terwijl het buiten bijna vroor. Verschrikkelijke taferelen zie je ook op zondagen in de stad. Bij pinautomaten staan ellenlange rijen mensen zich te verdringen om er een paar zuurverdiende fluteuro’s uit de muur te trekken. En in de in spruitjeslucht grossierende warenhuizen wacht de hele plebejische goegemeente in een der talloze rijen om hun tokkie-achtige tyfustroep af te kunnen rekenen. Of het nou gaat om het verkrijgen van essentiële hulpgoederen om je in leven te houden of ordinaire overconsumptie, of je nou wel iets of niets hebt, je zult hoe dan ook in rijen staan!

Spongebob en het Nieuwe Slapen

Gisteren de ‘echte’ Spongebob tegengekomen. Bij de buurtsuper. Wat een chagrijn is dat in zijn vrije tijd, zeg!
“Ach, krijg toch balkanker en trek een maillot aan, simpele kutpijper,” mompelde hij toen ik hem allervrolijkst groette met ‘Hee Spongy-Bob!’. “Mensen vergeten vaak dat ik ook dingen als The Godfather gedaan heb. Drie keer raden wie er in het pak van Darth Vader zat. Jack Nicholson logeert godverdomme elk weekend bij mij. Ik ben niet alleen maar die Squarepantseikel!”
Het leek mij enigszins op zijn plaats om iets van verontschuldigingen aan te bieden, want de dolk die ‘Spongebob’ liet zien, wilde ik niet graag in mijn milt hebben.
Ach, het spijt mij ook,” zei hij daarop tegen mij. “Ik heb mijn dag niet vandaag. Als uitvinder ben ik ook nooit serieus genomen. Ik kreeg vanochtend een brief van het octrooibureau dat mijn techniek van het Nieuwe Slapen is afgewezen als ertoe doende noviteit.”
Het Nieuwe Slapen?” vroeg ik, terwijl ik precies een kilo erwtjes aan het afwegen was.
“Ja,” riep hij al oplevende, “het Nieuwe Slapen is een verrassend mooie, maar toch simpele techniek. Je hebt er twee kussens voor nodig. Een kussen leg je onder je hoofd en het andere kussen hou je tegen je borst. De truc is om de twee kussen stevig vast te pakken. Meer kan ik er eigenlijk in dit stadium niet over zeggen. Copyrights en zo.”
Je hebt al genoeg informatie gegeven,” antwoordde ik, “Ik herken je stijl. Want ben jij niet de held achter de techniek van het Symmetrisch Inzepen?”

“Ben ik!” zei hij vrolijk.

Ik vroeg zijn handtekening, nam afscheid en toog naar het octrooibureau.

Verbeterd en aangepast: Het nieuwe slapen, een sprookje (http://wp.me/p27bxo-OE)

Hulp bij opstellen beleidsplan, les 1

#1 Sterkte-zwakte analyse
Vraag mensen of ze kunnen vertellen waar de afkorting ‘SWOT’ (van ‘SWOT-analyse’) voor staat en eenendertig van de tweeëndertig keer zul je meemaken dat ze alleen maar de ‘W’ kunnen vertalen. In fatsoenlijk Nederlands heet een SWOT-analyse trouwens, prettig klinkend, SZMB-analyse. Objectiviteit is hier natuurlijk ver te zoeken. Het lezen en bezien van een dergelijk schema heeft dan ook een verspilling van tijd, moeite en hersenactiviteit in zich die vergelijkbaar is met het met een zwarte merkstift inkleuren van de zwarte strepen van een zebra.

#2 Personeel
Het oud-Nederlands woord ‘soneel’ heeft verschillende betekenissen. Een betekenis is ‘marteling’ of ‘weinig fijne bezigheid’. Een andere betekenis is ‘overdreven liefde voor alles en iedereen, zo erg zelfs dat God ervan moet kotsen’. Zo kan er dan per soneel heel wat gedaan worden. In ons bedrijf wordt echter een heel andere definitie gehanteerd, en wel de waarschijnlijk in vergetelheid geraakte samenvoeging van ‘per’ en ‘soneel’ – en die luidt: mensen die werken en daar een salaris voor krijgen.

En bedenk: het gaat om de reis en niet om de bestemming. Yes, we can!

Lullig, lulliger, überlullig

writernew_pixel_siz_469060a1

In de categorie “You’re fucked” schakelen we over naar Harry Nicolaides in Thailand. Deze 41-jarige Australiër werd deze week een celstraf van drie jaar opgelegd wegens het beledigen van de Thaise monarchie. Lullig voor hem, moet je maar niks naars zeggen over het koningshuis. Dat is niet het lullige van dit verhaal. De belediging jegens het adres van het koningshuis komt uit zijn roman ‘Verisimilitude’ die deze coño schreef in de tijd dat hij als leraar in Chiang Rai werkte. In dat boek staat in een korte passage iets over losbandige seks van een of ander prinsje met een aantal meisjes. Iets waar we in Nederland niet van wakker zouden liggen. Nee wij niet. Maar nu komt het. Het gewraakte boek heeft de idioot in eigen beheer uitgegeven en er zijn er slechts zeven van verkocht!
Over überlullig gesproken! Je werkt in het buitenland, schrijft -zoals iedereen- een of ander kutverhaal en vindt jezelf -in tegenstelling tot hele fucking rest van de wereld- dat het een goed verhaal is en omdat je keer op keer wordt afgewezen bij iedere godvergeten kutuitgeverij op aarde, besluit je het vod zelf maar uit te geven. Zuurverdiende spaarcentjes investeren voor een beetje ego op de boekenplank. Behalve tussen de libelleverzameling van je moeder, je zussen en twee tantes belandt er één kutkopietje van jouw kutboek in een of andere Thaise kutbibliotheek en leest een of andere Thai het, herkent de belediging (die nog geen 100 woorden omvat!) en doet aangifte. Twee en een half jaar later ga je weer naar Thailand op een of ander kutvakantie en nét op het moment dat je -al fantaserend over een overheerlijk bruin broodje met oude kaas waar je na al die curries, rijst en noodles wel weer eens trek in hebt- wilt inchecken op het vliegveld word je aangehouden en mag je samen met een stuk of tien stinkende Thaise criminelen een paar jaar brommen in een  -naar het schijnt- niet riant geoutilleerde penitentiaire instelling van Thailand. Jammer.

De vervelende feiten des levens

Vrouwen laten ook scheten. Dat is een feit. Vrouwen schijten. Onweerlegbaar. Maar maakt dat het minder erg? Neen! Integendeel zelfs. Stel je voor dat je favoriete pornoster topmodel een scheet laat. Dat is toch goor? Zeker als het een natte is. Kan jij het voorstellen dat Doutzen Kroes zit te kakken? Indien niet dan heb ik een boodschap voor je. Het gebeurt! Het moet een keer voorkomen dat het geen mooie harde keutel is maar een zachte brij die je eigenlijk alleen verder kan uitsmeren. Dat lijkt me geen prettig gezicht. Topmodellen kunnen zich beroepshalve geen poep onder hun nagels permitteren. Alles valt te photoshoppen maar er zijn, ook binnen de modellenwereld, ethische grenzen.

Wat er ook gebeurt: wateroverlast

Vroeger, toen ik nog in een studentenhuis woonde, hadden wij last van onze buren. Bijna wekelijks stond de buurman wel aan de deur om te vertellen dat we in hun ogen (oren, eigenlijk) te veel lawaai maakten. Maar mijn god, het waren oude mensen, buurman en buurvrouw, en dan is het natuurlijk wel een beetje hun eigen schuld dat ze niet doof waren. Dat kan op zo’n leeftijd namelijk makkelijk!
Altijd maar dat geklaag van mensen…
Nu zag ik laatst op tv dat er mensen op bepaalde plekken in Afrika last van geen water hebben. Wees blij, denk ik dan. Dit weekend is mijn kelder ondergelopen. Er staat zo’n tien centimeter water. Da’s toch ook geen pretje! Maar mij zie je niet op het acht uur journaal janken daarover.
Of zijn negers gewoon te trots om te zeggen “mijn kelder staat blank”?

Last, but not least: Nu ik eraan denk, mijn oude buurvrouw (van dat studentenhuis) had ook last van droogte. Als wij weer eens naar de zoetgevooisde stem van Kurt Cobain wilden luisteren, hoorden we altijd het gekraak van de buurvrouw er doorheen als ze weer eens over straat liep. Maar denk je dat wij daar ooit iets van zeiden? Natuurlijk niet! Wij waren keurig opgevoed…

Kunst met een hoofdletter; om het even welke

Mij wordt wel eens door verschillende poptijdschriften gevraagd om een nummer te recenseren. Doorgaans zeg ik hier snoeihard ‘neen’ op, maar deze keer ben ik gezwicht. Ik krijg namelijk van de redactie de vrijheid om zelf een nummer uit te kiezen.
Lang heb ik getwijfeld of ik het nummer Yesterday van de band The Beatles zou nemen, maar ja, als het merendeel van je lezerspubliek het bewuste nummer niet kent, sla je met je recensie de plank natuurlijk nogal mis. En planken en raak slaan daar gaat het bij recensies natuurlijk om!
Uiteindelijk heb ik gekozen nummer 8 te recenseren. En oh wat een mooi nummer is dat, zeg. Tjongejonge, wat een vormgeving! Het lijken wel twee perfecte bolletjes op elkaar. (En als twee bolletjes 8 is, dan is één bolletje natuurlijk 4).
Ja, de 8 heeft een taille om u tegen te zeggen. Daar kan Anna Nicole Smith nog een puntje aan zuigen – wat ze naar horen zeggen overigens erg goed kan, maar dit terzijde.
Ik pleit enorm voor een herwaardering, een opwaardering zelfs, voor de 8.
De 8 is minstens een 9 waard. En de 9, dat eeuwig omvallende symbooltje (omdat het maar één been heeft), moeten we wellicht gewoon maar schrappen.


Verbeterd en aangepast: Af- en toestand (http://wp.me/p27bxo-Oe)