Zeehondenpizza (pizza di cane di mare)

Het houden van zeehonden moet men niet te licht bevinden. Buiten het feit dat het natuurlijk verrekte lastig is om steeds maar weer bij het uitlaten van die mormels naar de bodem van de zee te zwemmen om de drol in een plastic zakje te doen, hebben zeehonden de aanleg om waardering op geen enkele manier te uiten.
Zo heeft Dierenwalhalla Ut Schrootje onlangs – op valentijnsdag! – geregeld dat zeehond Bulle werd herenigd met zeehond Alfons (van een bloedlijn die de tak van Bulle al vijf generaties niet meer had gezien!), maar het interesseerde zowel Bulle als Alfons geen ene kringspier. Als je binnenkort ‘ondankbare hond’ tegen iemand wil zeggen (omdat hij niet wil dat je zijn dochter neukt, of verzin zelf maar iets), zeg dan maar gerust ‘ondankbare zeehond’.
Toch was het niet altijd zo. Mensen boven de 150 onder ons kennen nog wel zeehond Patje met zijn trainer Radboud. Altijd lachen was dat!
Radboud zei dan: “Hee Patje, hoeveel sigaretten steek ik op?” En Patje ‘zei’ dan: “Aink!”
‘Aink’ betekent ‘een’ (vrij vertaald).
Als er weer eens een wereldtentoonstelling was stonden Radboud en Patje bij de ingang, en mensen kwamen echt van heinde en verre… Tot Radboud om gezondheidsredenen moest stoppen met roken. De hele act van Radboud en Patje was in een keer kapot. Maar ja, de dokter had het prima voorgeschoteld. Hij zei: “Radboud, zoals je nu leeft, met dat roken erbij, kun je misschien nog tien jaar furore maken en animeermeisjes in Las Vegas neuken, maar als je stopt met roken geef ik je nog zeker elf jaar, te leven in somberheid en ellende.”
De keuze was snel gemaakt. Een heel jaar!
Van Radboud heeft men toen nooit meer iets gehoord. Van Patje wel. Hij ging de accountancy in en probeerde nog het verleggen van ‘onder de streep’ te introduceren. In de pornoindustrie werd hier nog enigszins gehoor aan gegeven, maar verder leidde het tot niets.
In zijn nadagen werd hij overtuigd moslim en op zijn sterfbed liet hij zich tot het katholicisme bekeren. ‘Aink’ was zijn laatste woord.
‘Aink’ betekent ‘als Bulle en Alfons ooit bij elkaar komen, zullen de mensen wat meemaken’ (vrij vertaald).

Survival of the Fitna

Het was in de zomer van 1974 toen ik met mijn vrienden Jan Willem en Willem Jan op vakantie was in Schotland. Hoogtepunt was de nacht dat we kampeerden bij kasteel Urquhart aan Log Ness. Een monster zagen we niet. Er dreef wel een bierblikje in het water. Opmerkelijk was dat het een blikje Schultenbräu was. Je kent het wel, dat in goedkoopheid excellerende gerstennat wat de prijsdrukkende Duitse grootgrutter Aldi de plebejische man aan de man probeert te brengen.

“Survival of the Fitna,” riep Jan Willem uit het niets.

“Pe… pe… pedaa… pedaa… vuilnisbak, ” riep Willem Jan. We lachten alledrie. Mijn neus jeukte.

Ik wilde een boterham smeren met een dikke laag boter en wat bastaardsuiker maar vond niets anders dan een potje marmite. We aten de boterhammen met marmite, dronken drank en keken naar de sterren die bewegingsloos aan de hemel leken te staan. Het was niet koud maar af en toe deed een frisse bries mijn lijf rillen.

“Wie heeft er zin om nog een week te blijven?” Jan Willem leek oprecht met het stellen van deze vraag.

“Ik moet morgen weer aan de fitness, ” zei Willem Jan.

“Survival of the Fitna, ” riep ik.

Willem Jan en Jan Willem keken me raar aan.

Het was nog lang donker.

Kevin de foetus – vrijdag

Kevin had vandaag een beetje de chagrijn tussen zijn van zijn buurmeisje gestolen slipje en zijn te worden neus zitten. Zijn website verrassingsmenu.com liep niet naar behoren.
Kevins plan was simpel: niemand wil werkelijk waar een verrassingsmenu hebben. Het belangrijkste in het leven is per slot weten waar je aan toe bent! Nu dacht Kevin de gerechten van alle verrassingsmenu’s in alle restaurants in Nederland te verzamelen op de site verrassingsmenu.com, zodat de behoorlijke vent fijn uit kan gaan met zijn tietenbeest en zonder blikken of blozen het verrassingsmenu kan bestellen, omdat hij toch al op internet gezien heeft wat het voorstelt.
Vele spionnen had Kevin door het hele land in dienst en de site was belachelijk up-to-date, maar grote sponsors als Proctor & Gamble, Coca Cola of Naturapharma lieten het mooi afweten.
“Als het zo moet,” zei Kevin, “als ik niet eens genoeg geld verdien om me elke dag door een andere vrolijke, zestienjarige tweeling te laten pijpen, dan hoeft het voor mij niet meer!” Kevin ging slapen, en bij zijn ontwaken had hij zijn wereld weer in grip.
“Ik word striptekenaar. Ik ga de avonturen tekenen van ‘Snailman’!” Dat waren zijn laatste woorden voor hij naar de schuur rende, zo verklaarde buurman.

Kevin de foetus – donderdag

De dag dat de oud-burgemeester van Heidelberg met zijn buurman en daar de zwager van zijn vliering aan het repareren was, was het unieke, handgeschreven exemplaar van Nietzsches ‘Menschliches, al zu Menschliches’ – waarvan er slechts vier in de wereld waren – in Bredevoort al lang uitverkocht.
Kevin de foetus was op dat moment in Son om een seminar over hoe je een vakbond opricht bij te wonen en en passant de tweelingzus van een gerenommeerd vakbondsleider uit te wonen. Het was pittige kost. Je kunt entiteiten alleen maar organiseren als je hen dom en/of bang houdt. Als je daarbij ook nog eens de boodschap moet brengen dat het niet nodig is om dom en/of bang te zijn, moet je van goede huize komen.
Aanwezige medefoetus Rosemarie – wiens moeder overigens ook Rosemarie heette – was geboren (nou ja, ‘geboren’) in Goedehuize en dus zag Kevin in dezen een prima partner in haar. Drie uur later waren alle foeti van de wereld verenigd en rolden ze hun eigen sigaren.
Nu werd het gloeiendhard tijd voor Kevin om een kogelvrij vest te kopen. Voor stinkend rijke foeti is het namelijk behoorlijk ongepast om vesten met kogels te dragen, dat weet een kind!

Kevin de foetus – woensdag

De seconde nadat Kevin in de ‘kwart over drie’-show een item over het Antarcticareisgedoe van sir Robert Falcon Scott had gezien, was hij volledig in de ban van deze waanzinnigheid en toog zonder zelfs zijnen tandenborstel te pakken naar noord-Slowakije om van daaruit zijn geplande expeditie naar zuid-Polen voor te bereiden. Hij plaatste een advertentie in de plaatselijke courant voor gegadigden die een gegarandeerde dood tegemoet wilden zien. Er reageerden slechts een stuk of achtendertig Duitsers, maar die wilden stuk voor stuk per se na hun dood opgegeten worden.
Maar ja, daar had Kevin natuurlijk helemaal geen zin in en dus trok hij zijn antropologenjas aan om het fenomeen prostitutie in de contreien eens te onderzoeken. “Fascinerend,” schreef Kevin acht weken en een half maandsalaris van een part-time assistent-drogist later in zijn sociologielogboek, “het gehalte aan importvrouwen die hier hoereren is verdacht laag. De Slowaken moeten wel een erg hoge pet ophebben van hun eigen vrouwen. In landen als Amsterdam of Antwerpen zie je wel anders!”
Toen ineens herinnerde Kevin zich dat hij thuis het licht in de trappengang had aangelaten. Snel volgde hij het bordje ‘station’.

Archibaldo de woordgoochelaar

Zijn toch al in het slop geraakte goochelaarscarrière zat Archibaldo dwars. Je ouders noemen je niet Amazing Archibaldo (roepnaam Archibaldo) als ze willen dat je boekhouder wordt. En als je vader goochelaar was, je opa goochelaar was, je overgrootvader goochelaar was en tientallen overgrootvaders daarvoor waren ook goochelaar dan is de keuze voor jouw carrière impliciet al voor je gemaakt. Archibaldo wilde niets lievers dan een baan als magazijnmedewerker; het liefst op de emballage. Hij had wat met verpakking.

“Archibaldo de woordgoochelaar” verder lezen

CO2 printen

Please consider the environment before printing this e-mail

Die boodschap zie je tegenwoordig overal onder iedere fucking e-mail, vaak nog vergezeld van een of ander nichterig symbooltje en altijd in het groen. Oké, ik denk na over het fucking milieu en toch moet ik die fucking mail printen. En dan? Ik print het liefst in kleur; nog milieu-onvriendelijker. Het vervelende is dat ik die irritante groene tekst dan ook meeprint. Gelukkig heb ik een hele milieu-onvriendelijke roze markeerstift waarmee ik dat zinnetje dan altijd markeer. Dat vloekt lekker, godverdomme!

Nadenken over het milieu voordat ik iets ga printen? Zoek het uit. Ik bedenk me gewoon of ik die kutmail moet printen of niet. Wat heeft het milieu er nou mee te maken?

Kevin de foetus – dinsdag

Vandaag komen de ‘grote jongens’ langs om te collecteren. Kevin heeft gokschulden.En dus gaat hij maar naar het strand of zo. Want hij kan zijn moeder – op wiens naam hij de gokschulden heeft – niet zien bloeden. Zo is Kevin.
Hij kan wel prettigere dingen bedenken dan dat andere mensen zijn moeders vingers breken. Naar het strand gaan of zo! En dingen bedenken als: hoe vaak wordt er niet een pakje sigaretten weggegooid waar toch – zonder dat de weggooier dit weet – nog een sigaret in zit? Milieu en economie, daar is Kevin vaak mee bezig; vooral als hij gokschulden heeft op het strand.
Als zijn moeder eenendertig keer heeft gebeld en twaalf sms-jes heeft gestuurd, zet Kevin zijn mobiel uit. ‘Zo erg met haar en haar vingers kan het dus niet zijn,’ denkt Kevin, ‘als ze nog kan sms-en.’ Aan het begin van de avond heeft Kevins versiertruc ‘Ee, heb jij misschien een zus met een oneven aantal tieten’ nog steeds geen succes en het lijkt er sterk op dat hij richting huis moet.

Kevin de foetus – maandag

Door het flitsen van al de cameralampen liet Kevin een scheet of drie, vier.
“Gelijkgestelden, gelijkgestemden, what the fuck,” gaf Kevin zijn repliek tegen een redelijk opdringerige reporter. “Ik dacht dat het over tijd en klokken ging, en dat er een paar waren die op gelijke tijden dingen doen vertaalden met ‘elkaar pijpen als het er zich maar voor leende’ daar kan ik natuurlijk geen zak aan doen!”

Foetus Kevin werd met een speciaal soort handboeien het justitieel gebouw uitgeleid.

“En dat u uit de kas gegrepen hebt, neemt u zich dat niet kwalijk?” vroeg een reporter.
Kevin stopte zijn gang op de grote marmeren trap en keek de betreffende journalist aan.
“Uit de kassa,” zei je, “uit de kassa!”
Hij bewoog zijn te worden gezicht heel en heel erg dicht naar het gezicht van de inmiddels bukkende journalist.
“Dat betekent niet: IN de kassa, jongen!”
Toen spuugde hij op de man en liet daarna een lage ‘c’ aantoetsen. Hij sprak: “Het feit dat ik misleid ben door de homo’s die zich voordoen als klokken, kan mij allerminst verweten worden! Het is gewoon zo en eenieder die iets vindt kan dat melden en zal ik binnenkort doodmaken!”
Zeven bontjassen werden er die dag aan Kevin aangereikt, waarvan hij er slechts drie aantrok.