Kevin de foetus – donderdag

De dag dat de oud-burgemeester van Heidelberg met zijn buurman en daar de zwager van zijn vliering aan het repareren was, was het unieke, handgeschreven exemplaar van Nietzsches ‘Menschliches, al zu Menschliches’ – waarvan er slechts vier in de wereld waren – in Bredevoort al lang uitverkocht.
Kevin de foetus was op dat moment in Son om een seminar over hoe je een vakbond opricht bij te wonen en en passant de tweelingzus van een gerenommeerd vakbondsleider uit te wonen. Het was pittige kost. Je kunt entiteiten alleen maar organiseren als je hen dom en/of bang houdt. Als je daarbij ook nog eens de boodschap moet brengen dat het niet nodig is om dom en/of bang te zijn, moet je van goede huize komen.
Aanwezige medefoetus Rosemarie – wiens moeder overigens ook Rosemarie heette – was geboren (nou ja, ‘geboren’) in Goedehuize en dus zag Kevin in dezen een prima partner in haar. Drie uur later waren alle foeti van de wereld verenigd en rolden ze hun eigen sigaren.
Nu werd het gloeiendhard tijd voor Kevin om een kogelvrij vest te kopen. Voor stinkend rijke foeti is het namelijk behoorlijk ongepast om vesten met kogels te dragen, dat weet een kind!

Kevin de foetus – woensdag

De seconde nadat Kevin in de ‘kwart over drie’-show een item over het Antarcticareisgedoe van sir Robert Falcon Scott had gezien, was hij volledig in de ban van deze waanzinnigheid en toog zonder zelfs zijnen tandenborstel te pakken naar noord-Slowakije om van daaruit zijn geplande expeditie naar zuid-Polen voor te bereiden. Hij plaatste een advertentie in de plaatselijke courant voor gegadigden die een gegarandeerde dood tegemoet wilden zien. Er reageerden slechts een stuk of achtendertig Duitsers, maar die wilden stuk voor stuk per se na hun dood opgegeten worden.
Maar ja, daar had Kevin natuurlijk helemaal geen zin in en dus trok hij zijn antropologenjas aan om het fenomeen prostitutie in de contreien eens te onderzoeken. “Fascinerend,” schreef Kevin acht weken en een half maandsalaris van een part-time assistent-drogist later in zijn sociologielogboek, “het gehalte aan importvrouwen die hier hoereren is verdacht laag. De Slowaken moeten wel een erg hoge pet ophebben van hun eigen vrouwen. In landen als Amsterdam of Antwerpen zie je wel anders!”
Toen ineens herinnerde Kevin zich dat hij thuis het licht in de trappengang had aangelaten. Snel volgde hij het bordje ‘station’.

Archibaldo de woordgoochelaar

Zijn toch al in het slop geraakte goochelaarscarrière zat Archibaldo dwars. Je ouders noemen je niet Amazing Archibaldo (roepnaam Archibaldo) als ze willen dat je boekhouder wordt. En als je vader goochelaar was, je opa goochelaar was, je overgrootvader goochelaar was en tientallen overgrootvaders daarvoor waren ook goochelaar dan is de keuze voor jouw carrière impliciet al voor je gemaakt. Archibaldo wilde niets lievers dan een baan als magazijnmedewerker; het liefst op de emballage. Hij had wat met verpakking.

“Archibaldo de woordgoochelaar” verder lezen

CO2 printen

Please consider the environment before printing this e-mail

Die boodschap zie je tegenwoordig overal onder iedere fucking e-mail, vaak nog vergezeld van een of ander nichterig symbooltje en altijd in het groen. Oké, ik denk na over het fucking milieu en toch moet ik die fucking mail printen. En dan? Ik print het liefst in kleur; nog milieu-onvriendelijker. Het vervelende is dat ik die irritante groene tekst dan ook meeprint. Gelukkig heb ik een hele milieu-onvriendelijke roze markeerstift waarmee ik dat zinnetje dan altijd markeer. Dat vloekt lekker, godverdomme!

Nadenken over het milieu voordat ik iets ga printen? Zoek het uit. Ik bedenk me gewoon of ik die kutmail moet printen of niet. Wat heeft het milieu er nou mee te maken?

Kevin de foetus – dinsdag

Vandaag komen de ‘grote jongens’ langs om te collecteren. Kevin heeft gokschulden.En dus gaat hij maar naar het strand of zo. Want hij kan zijn moeder – op wiens naam hij de gokschulden heeft – niet zien bloeden. Zo is Kevin.
Hij kan wel prettigere dingen bedenken dan dat andere mensen zijn moeders vingers breken. Naar het strand gaan of zo! En dingen bedenken als: hoe vaak wordt er niet een pakje sigaretten weggegooid waar toch – zonder dat de weggooier dit weet – nog een sigaret in zit? Milieu en economie, daar is Kevin vaak mee bezig; vooral als hij gokschulden heeft op het strand.
Als zijn moeder eenendertig keer heeft gebeld en twaalf sms-jes heeft gestuurd, zet Kevin zijn mobiel uit. ‘Zo erg met haar en haar vingers kan het dus niet zijn,’ denkt Kevin, ‘als ze nog kan sms-en.’ Aan het begin van de avond heeft Kevins versiertruc ‘Ee, heb jij misschien een zus met een oneven aantal tieten’ nog steeds geen succes en het lijkt er sterk op dat hij richting huis moet.

Kevin de foetus – maandag

Door het flitsen van al de cameralampen liet Kevin een scheet of drie, vier.
“Gelijkgestelden, gelijkgestemden, what the fuck,” gaf Kevin zijn repliek tegen een redelijk opdringerige reporter. “Ik dacht dat het over tijd en klokken ging, en dat er een paar waren die op gelijke tijden dingen doen vertaalden met ‘elkaar pijpen als het er zich maar voor leende’ daar kan ik natuurlijk geen zak aan doen!”

Foetus Kevin werd met een speciaal soort handboeien het justitieel gebouw uitgeleid.

“En dat u uit de kas gegrepen hebt, neemt u zich dat niet kwalijk?” vroeg een reporter.
Kevin stopte zijn gang op de grote marmeren trap en keek de betreffende journalist aan.
“Uit de kassa,” zei je, “uit de kassa!”
Hij bewoog zijn te worden gezicht heel en heel erg dicht naar het gezicht van de inmiddels bukkende journalist.
“Dat betekent niet: IN de kassa, jongen!”
Toen spuugde hij op de man en liet daarna een lage ‘c’ aantoetsen. Hij sprak: “Het feit dat ik misleid ben door de homo’s die zich voordoen als klokken, kan mij allerminst verweten worden! Het is gewoon zo en eenieder die iets vindt kan dat melden en zal ik binnenkort doodmaken!”
Zeven bontjassen werden er die dag aan Kevin aangereikt, waarvan hij er slechts drie aantrok.

De wondere wereld van de kleffe hap

De liefde van de man… ach, rot op. Ranzig vreten, wij mannen houden ervan. Wij houden immers ook van bier. Bier drinkt het lekkerst weg als je er iets mee weg kan spoelen. Oververzadigd klef en vet eten leent zich daar uitstekend voor. Waar was de Nederlandse cultuur geweest zonder de bittergarnituur? Joost van den Vondel had de helft van zijn werken niet kunnen schrijven. Want een kroegtijger als dat was… In een van zijn minder bekende toneelstukken, Hugo de Groot leert vuistneuken, merk je de duidelijk de invloed van die Bourgondische levensstijl op zijn werk:

“Geslagen heeft mijnen laetsten uur,
Dus doe snel nog een pils en een bittergarnituur.”

Naast de bittergarnituur, die je doorgaans slechts alleen in kroegen kan krijgen, doen de broodjes Kwekkeboom of kaassoufflé, de mexicano’s pinda tot en met de frikadellen speciaal het prima bij een koud glas, blik of flesje pilsener. En vooruit, een pindaatje, bakkie chips, nootjes of zoutjes en natuurlijk het aloude kaasplankje -met een eventueel stukje leverworst- mogen best voorgeschoteld worden als jij je, al dan niet in het bijzijn van sociaal geëngageerden, te goed doet aan een aantal goudgele rakkers.

Oerdegelijk, die Nederlandse snackcultuur! Integreer dit maar eens, zou ik zeggen.

Anyway. Oerdegelijk betekent in de regel oersaai. In het geval van snacks gaat dat niet op. En toch gaan we vandaag de meer exotischer specimen uit de wereldwijde snackpopulatie bespreken.

Chocolade-bacon – Op het eerste gezicht denk je dat het niet kan maar het blijft aan je knagen. Heerlijk knapperige bacon in een laagje chocolade.  Chocolade past bijna overal bij en bacon is ook niet flauw wat toepasbaarheid in menig gerecht betreft dus waarom zou de combinatie van die twee niet kunnen werken? Het zoute van de bacon met het bittere van cacao laat zich het beste wegdrinken met een niet al te bitter biertje zoals Brand of een of ander lauw Duits pisbiertje.  En voor wie dat weer wil overtreffen raad ik aan om de chocolade bacon te serveren met een yoghurt-avocadospread (om de bacon in te dippen) en een Corona (met limoen natuurlijk). Het recept voor chocolade bacon is eenvoudig dus hoef jij je de komende regenachtige zondagmiddag niet te vervelen.

Broodje worstebrood met knoflooksaus – De legende gaat dat deze snack ooit door iemand is gegeten maar dit is nooit bevestigd. Het principe van deze snack is heel eenvoudig. Een opengesneden wit broodje met een worstebroodje er in en voorzien van een flinke hoeveelheid knoflooksaus. De warme fristi met slagroom is al getackled. Het broodje worstebrood knoflook moet nog overwonnen worden. Biertip: Euroshopper Bier of voor het meer exotische effect het Turkse Efes.

Gefrituurde worst op een stokje in een krokant jasje van patat – Je loopt op straat, drinkt bier en hebt honger. Op dergelijke momenten realiseer je dat je met twee handen beperkt bent in je voedselkeuze. Immers, een biertje in de ene hand maakt dat je slechts één hand tot je beschikking hebt om je voedsel vast te houden én naar je mond te werken. In dat geval biedt de gefrituurde worst op een stokje in een krokant jasje van patat uitkomst. Je loopt op straat, neemt een slokkie bier, neemt een hap van je gefrituurde worst op een stokje in een krokant jasje van patat en spoelt ‘m weg met nog een slokkie om je vervolgens weer te laven aan je gefrituurde worst op een stokje in een krokant jasje van patat. Schoonheid zit in de eenvoud der dingen. Een gefrituurde worst op een stokje in een krokant jasje van patat laat zich goed vergezellen met een Belgische Jupiler. Pas op met La Chouffe!

Mijn verdroogde pijnappelklier

Ik ben een medisch wonder, zei een dokter me ooit. Ik heb welgeteld zes pijnappelklieren en doorgaans hebben mensen er maar een. Die bewuste dokter was zelf overigens alles behalve een medisch wonder, maar dat zie je wel vaker bij dokters.
Fijn hoor, zo’n overvloed aan pijnappelklieren. Op feestjes kun je altijd weer de blits maken en veel dingen in het leven zijn dan gratis. Wel minder grappig dat iedereen steeds met je op de foto wil. Maar goed, dat is de prijs van stardom.
Nu is er laatst iets vervelends gebeurd. Mijn dokter schrok zich kapot. “Meneer,” zei hij enigszins voorzichtig, “een van uw pijnappelklieren is helemaal verdroogd en verschrompeld.”
“Dat verklaart veel!” zei ik. “Ik sliep de laatste tijd al niet zo heel lekker meer.”
“Maar maakt u zich niet druk,” ging de dokter verder, terwijl hij zenuwachtig met zijn brilletje speelde. “Met slechts vijf pijnappelklieren kunt u makkelijk honderd worden.”
“Fijn,” zei ik, “maar kun je ook vertellen wanneer ik dan precies honderd word. Volgende week zou me niet zo goed uitkomen. Ik heb namelijk nogal een drukke agenda, zie je.”
De dokter pakte een rekenmachientje, maar omdat de batterij leeg was, moest hij me het antwoord schuldig blijven.
Ik liet het daar maar bij. Vijf pijnappelklieren is toch ook mooi, dacht ik.
Maar een paar weken later merkte ik toch wel dat er dingen in mijn omgeving aan het veranderen waren. Toen ik bijvoorbeeld Sean Penn belde, om te vragen of hij wilde chillen, kreeg ik van zijn personal assistant te horen dat hij aan het skiën was met Nelson Mandela en Bill Gates. Dat viel me reuze tegen. Andere jaren gingen we altijd gezellig met z’n vieren!
Weer een paar weken later werd het maar al te duidelijk dat ik niet meer tot de elite behoorde. Woody Allen had zelfs een nieuw telefoonnummer genomen.
Tja, vijf pijnappelklieren is blijkbaar te min in de wereld van de sterren.

Verbeterd en aangepast: De co-idioot (http://wp.me/p27bxo-Rw)

Kevin de foetus – zondag

Kevin werd weer eens een prijs uitgereikt voor zijn goedburgerlijkschap. Dit keer was het voor het fenomenaal oprollen van een tapijt van een of andere georganiseerde criminele organisatie. Met het gewonnen geld huurde Kevin een fraaie hoer in. Na drie uur ging ze jankend naar (een ander) huis. Het eerste uur liet Kevin haar zoete broodjes bakken, maar toen bleek dat ze – ze heette overigens Miranda, maar Kevin noemde haar liever ‘Hee jij’ – in de keuken een belachelijke onhandigheid vertoonde, liet Kevin haar maar films zien met meisjes die net legaal misbruikt worden. Ondertussen vroeg Kevin journalistieke vragen als “heb jij zussen?” of “wil jij later kinderen?”. Bij het weggaan van ‘Hee jij’ werd Kevin pissig op zijn moeder. “Jij had ook wel eens iets kunnen zeggen!” zei hij haar.

“Ik kan er godverdomme ook niets doen dat ik het product ben van dat mijn vader je die ene keer niet in je gezicht spoot maar in je kut!”, schreeuwde Kevin naar zijn moeder. “Ik heb misschien niet de fysieke capaciteit om zo’n pisbakkenhoer pijn te doen, maar een beetje steun had ik van jou wel verwacht, ja!” Kevins moeder begon te snikken.

“Ach, trek het je niet aan, mamsie,” zei Kevin, “ik maak warme azijn voor je en dan gaan we slapen.”

Potentiële onrust

De Koran meldt in soera 9:5 dat alle ongelovigen dood moeten. Mohammed zou dat gehoord hebben. Allah zou dat gezegd hebben.

Nou, ik zal je vertellen: Mohammed is nogal een bokkelul, want ik ken Allah en hij is zo lui als een indalende bal van een merel en hij zal echt nooit de moeite nemen om iets te dicteren.

Maagden in het hiernamaals! Na het neuken van een maagd is die maagd geen maagd meer. Hoe dom kunnen moeslems zijn? En dat tot het einde der tijden, ha ha ha.

Maar ergens moet ik die Mohammed en die Allah toch gelijk geven. Er is chaos in de wereld en daar mag best een ordening voor verzonnen worden. Allah en zijn oraalslaaf Mohammed vergeten daarbij in hun visie alleen dat mensen onberekenbaar, onvoorspelbaar en vooral dom zijn.

Maar niet alleen Allah, maar ook Boedha met zijn meditatie of Hitler met zijn Entlösung slaan daar de plank mis.

Het feit dat er andere mensen zijn, maakt elke planning – want dat is godsdienst an sich – zinloos. Je kunt jezelf beter wapenen dan naar morgen kijken.

De anderen zijn de hel. Jij zit rustig jezelf te zijn. En de anderen komen langs of bellen je of sturen je een bericht. In ieder geval: ze storen je. Erger nog, en daar gaat het om: anderen zouden langs kunnen komen, zouden je kunnen bellen of een bericht kunnen sturen. Potentiële onrust! Er is geen bewijs dat je niet op een bepaald moment ongestoord zou kunnen zijn.

Ik geloof dat ik die Mohammed maar een keer of 35 in zijn strot hoef te neuken om hem tot inkeer te brengen. Ik trek hem daarna aan zijn oor en dan zegt hij: “eh, een soera 9:5-b zou op zijn plaats zijn. Met daarin ‘Niet alleen de ongelovigen, maar gewoon alle andere mensen moeten dood’.’”

Ik heb de pesthekel aan geloofsdiscriminatie!

Maar autosloopbedrijf Braakhuis heeft meer aanhangers dan ik.