Kevin doet aan tweedegraads boekverbrandingen

“Kom, we doen het nog een keer,” zei de verloofde van Kevin de foetus.
Kevin schudde nee. Hij zat aan de medicijnen die duidelijk het reactievermogen verminderden.

“Volgens mij is het verstandiger om even wat economisch rekenen met je door te nemen,” zei Kevin.
“Oh nee, niet weer!” zuchtte Kevins verloofde.
“Jawel,” zei Kevin, terwijl papier en schrijfgerei pakte. “Het is important. Kijk, een simpele vergelijking met drie onbekenden is bijvoorbeeld x plus y is z. Als x nou twee is en y is drie, wat is dan z?”
“Vier?” zei de verloofde voorzichtig.
“Coulomb! Nee, in ons wiskundige universum! Twee plus drie is?”
“Eh, vijf. Maar…eh…coulomb?”
“Ok. Vijf. Maar in het universum van het economisch rekenen geldt dat niet per se. Want we hebben nog te maken met twee achteraf te bepalen correctiefactoren. De vergelijking wordt dan namelijk: correctiefactor 1 maal de som van x en y is gelijk aan correctiefactor 2 plus z. Dus als correctiefactor 2 plus z samen zes blijkt – en z was vijf –, hoeveel is dan correctiefactor 2?”
“Twee?” zei de verloofde nog veel voorzichtiger dan daarvoor.
“Ampère! Nee! Wel bij de les blijven, Faradaykooi!” brulde Kevin. “Eén, natuurlijk! Eén! En dan weten we dus dat correctiefactor 1 zes vijfde is en dat economisch gezien het eerste lid met een twintig procent te laag was ingeschat. Tesla nog aan toe!”
“Ik ben heel erg in de war,” zei de verloofde in de war. “Wat heeft dat allemaal met ampère en tesla en zo te maken?”

Kevin moest lachen.
“Je bedoelt die fysische krachttermen van me. Die horen bij mijn goede voornemens. Ik heb namelijk goede voornemens. Een ervan is dat ik je neus niet meer ga dichtknijpen als je me oraal aan het bevredigen bent. Een andere is dat ik voortaan beschaafd wil gaan schelden. In plaats van ‘krijg de vliegende rotkanker’ zeg ik dan gewoon ‘coulomb’ bijvoorbeeld.”
“En in plaats van ‘kontoprekkende stronteikel’?”
“Volt! Ohm! Maxwell! Volt! Zo werkt het niet!” schreeuwde Kevin.
“Dat is ook een mond vol,” zei de verloofde wat suf. “Kun je dan niet beter gewoon de originele scheldterm gebruiken?”
“Coulomb, dopplereffect! Dat bedoel ik niet. Ik bedoel dat het niet zo werkt dat het een altijd voor het ander staat. Zo kán ‘ampère’ voor ‘pisbakkenhoer’ staan, maar het hóeft niet dus. Het is inductie nog aan toe geen sociologisch rekenen!”
“Sociologisch rekenen?”
“Ja, dat iets waar is omdat de afkorting een soort woord vormt of omdat er een cirkel van te tekenen is of omdat het rijmt.”
“Zoals?”
“Nou…eh…’stille paters hebben diepe konten!’”
“Maar dat rijmt toch niet?”
“Haha, getal van Avogadro! Maar pater rijmt toch op water en kont rijmt toch op grond? Dit is een staaltje taalkundig rekenen voor gevorderden op een sociologisch thema. Maar ik zie dat dit voor jou te ver gaat. Kom, laten we het nog een keer doen, flux!” juichte Kevin.

Kevins medicijnen lagen languit op de bank. Ze waren uitgewerkt.

Volg nu Kevin de foetus op Facebook.

Of op Twitter: @kevin_de_foetus

Kevin de foetus maakt stinken transitief


Het was al lang onrustig bij Bottleneck International Inc. toen Kevin de foetus als crisismanager werd aangesteld. De flessenhalzenmultinational had de laatste tijd te maken met een groeiende en onverwerkbare stroom negatieve publiciteit.

Het allereerste dat Kevin in zijn maagdenweek bij Bottleneck Int. Inc. deed was op vrijdagmiddag de werknemers toespreken: “Luister kotsvangers, de klad zit in ons geliefde Bottleneck International. En dan zeg ik: godverdomme, pisnichten, godverdomme! Om de haverklap zijn er ziekmeldingen. En, beste prostaatmelkers, daar is die haverklap helemaal niet voor bedoeld. Als dat nog langer zo doorgaat, schaffen we de haverklap gewoon af! Verder is het zo simpel als een kittelaar. Kwa marketing gaan we ons alleen nog maar richten op de vrouw. Het is per slot de man die werkt en zijn tietenbeest die de flessen naar de glasbak brengt! En, o ja, elk proces zal voortaan verlopen via het door mijzelf ontworpen dertienstappenplan: 1. balletje opgooien; 2. ergens heen wijzen; 3. hopen; 4. al dan niet communiceren; 5. nog een keer hopen; 6. pauzeren; 7. terugkoppelen; 8. analyseren (en daar om lachen); 9. plannen; 10. sjeffen; 11. evalueren; 12. verankeren; 13. gepast afsluiten met een gezellige orgie. Ik noem dit ook wel het 8P-systeem, omdat er namelijk acht p’s in voorkomen. Vragen?”

Een magere jongeman ergens midden in de zaal stond op en vroeg voorzichtig, na enig twijfelen: “Eh…waar is eigenlijk mejuffrouw Hollander gebleven?”

“Ga je tumor poetsen, man,” beet Kevin. “Tutje Hollander liet zich bepotelen door het hogere management. Zo iemand hoort in de Bottleneck International-familie niet thuis! En jij kan trouwens ook opflikkeren. Gewoon omdat ik niet tegen dikzakken kan die mager zijn.”

Kevin liet een dia van een diaprojector zien en richtte zich weer tot de zaal. “Maar ik wil ook graag iets positiefs brengen. Mijn opa zei altijd: ‘Schijt hoef je niet te polijsten’. Dat moet voor jullie dégénérés een geruststelling en vooral tijdbesparend zijn. Maar om in hetzelfde thema te blijven en vooral om jullie te laten zien dat ik echt niet de grootste zakkenwasser ben die ooit geleefd heeft of ooit nog zal leven, wil ik jullie een trucje leren. En het trucje is dit: het overgankelijke gebruik van het werkwoord ‘stinken’. Zoals jullie waarschijnlijk niet weten is ‘stinken’ een intransitief oftewel onovergankelijk werkwoord. Er hoort dus geen lijdend voorwerp bij waar de betekenis van het werkwoord zeg maar op over kan gaan. Maar pragmatisch gezien is het gewoon een keer of vijfendertig kut en belachelijk dat ‘stinken’ geen overgankelijkheidsrelatie heeft met de al dan niet onschuldige ruiker die niet tevens de stinker is. En daarom heb ik het volgende bedacht. Als je nou…”

Met een paar simpele, ja, yogaoefeningen – anders het niet omschreven worden – legde Kevin uit hoe men iets of iemand kan stinken. De zaal was dolenthousiast. Na afloop klonk er gejuich en geknetter. Er vloeiden zelfs tranen.

Nog geen maand later liep Bottleneck International Inc. als een tiet die het serieus meent. Bij het vertrek van Kevin en het overhandigen van een naar geld geurend koffertje vroeg de voorzitter van de raad van bestuur aan Kevin hoe hij het eigenlijk geflikt had.
“De transitiefstinkentruc werkt altijd bij sukkels,” snoof Kevin en hij volgde het blauwe bordje waar het woord ‘bordeel’ vergezeld van een pijl op te zien was.

Volg nu Kevin de foetus op Facebook.

Of op Twitter: @kevin_de_foetus

Kevin de foetus in “Veters strikken voor gevorderden”


“Wat maakt dat waterspuwen nou zo retebijzonder?” vroeg Kevin de foetus aan de ex-vuurspuwer, die ook bekend stond als schuimteller en vlaggendubbelvouwer.
“De mensen verwachten het niet,” zei de schuimteller, die tevens hobbyindiaan en pseudopostbode in spe was.
“Wat een antwoord van likmetantetwintigcentimeter, zeg,” zei Kevin, voornamelijk door zijn neus.

De hobbyindiaan – niet te verwarren met de nitratenverzamelaar die naast hem woonde en tevens af en toe redelijk amateuristisch de hobbyindiaan uithing – kende Kevin van bamzaailes en hij ging er prat op dat hij de barbecue had uitgevonden als deze niet al bestond.
Tijdens de colleges bleek al snel dat Kevin en de niet-nitratenverzamelaar enkele denkbeelden deelden. Beiden hielden niet van het delen van denkbeelden en dat schept een band. Ze trokken dus veel samen op en sigaretten.

Zo lagen Kevin en de wannabe barbecue-uitvinder in het gras naar de wolken te kijken toen Kevin zei: “Het is stinkgodjammer dat we de pistering zo bekrompen zijn dat we neuken automatisch associëren met het andere geslacht. Waarom zouden we ons niet toeleggen op het bevredigen van onze welverdiende lusten op alles wat maar zwakker is dan wijzelf zijn?”
“Je bedoelt dat we homo moeten worden?”
“Nee, flikker! Jij kan er met je mietenpuistkop weer niet bij! Ik heb het godverdepuslikkanker over het loslaten van het roodogige manvrouwdenken en alle psychische polio die daaraan vast hangt.”

Kevins luisteraar begon zenuwachtig te lachen.

Uit pure woede, gevoed door enthousiasme, hoestte Kevin wat bloed op, maar daarna ging hij stug verder: “Zichzelf respecterende moezelmannen doen dit ook! De ware islam kent die jankerige slavenmoraal van onze cultuur absoluut niet. Dat ‘ik heb pijn aan mijn kittelaar’ dat je christelijke vrouwen en ook mannen vaak hoort miepen hebben die moslims over de gehele linie niet. Gewoon ‘neuken wat je kan’! Voor een plan vind ik dat godverdeplusofminkut concreet genoeg geformuleerd! Wat jij?”

Het was stil naast Kevin. De zenuwachtige lacher was er nog wel, maar hij lachte niet meer.

“Jij deed toch aan zwaardslikken, hè?” vroeg Kevin, duidelijk articulerend.
“Nee, waterspuwen… Eh, vuur- en waterspuwen,” was het antwoord.
“Dat denk je alleen maar,” zei Kevin en hij knoopte zijn broek open.

@kevin_de_foetus

Kevin de foetus redt de paranoia


Inmiddels had Kevin de foetus een schare kunstenaars onder zijn hoede.
Om ietwat aan het vooroordeel van het beeld van een donkere, nieuwsgierige, bizarre, groteske, indrukwekkende, vindingrijke en tegendraadse galeriehouder tegemoet te komen had hij zich onder andere een bochel aangemeten.

Kevin nam zijn metier serieus. Hij gaf zijn kunstenaars niet alleen te eten en verkocht hun werken, maar hij fatsoeneerde en corrigeerde hun arbeid ook. Zelfs de grootste schrijver wordt nog geredigeerd, was Kevins opvatting. Dus als er iets rood was en Kevin wist dat de kunstenaar natuurlijk eigenlijk blauw bedoelde dan paste Kevin dat even aan met een kwastje. Hij was de flauwste niet.

Ja, Kevin had alles voor zijn artiesten over. Ze moesten hem alleen niet komen bezoeken of hem dingen vragen.
En zo’n fout maakte Fiftycent van Gogh toen hij op een maandag de galerie binnen kwam wandelen.
“Luister eens, poeppissende prostaatvlek,” schreeuwde Kevin hem toe. “Hebben we weer een ideologieprobleem? Begrijpen jullie walmkutkunstenaars dan niet dat kunst gewoon te plukken is?”
Fifttycent haalde zijn handen uit zijn zakken en stopte ze er weer in.

“Weet je wat het is?” tierde Kevin verder. “Als een dirk-poep-in-’t-handje snotteren dat je je mojo of innerlijke bewustzijn of zo kwijt bent, dat is het enige dat jullie pureehomo’s kunnen. Jullie hebben nog noorderlicht nodig om het piemeltje enigszins omhoog te krijgen!”
De rode ogen die Kevin aankeken stonden bol van de tranen.

“Krijg geen kanker in je traanbuis, man,” zei Kevin vaderlijk en hij trok een gordijn opzij. Een kooi werd zichtbaar met daarin minstens twaalf comfortabele ligstoelen en evenveel minstens zo comfortabele infuuspompen.
“Ik had al zoiets voorzien,” ging Kevin triomfantelijk verder. “Ik begrijp dat het voor jullie moeilijk te verkroppen is dat de ervaring van de werkelijkheid wordt gehinderd door de beperking van kennis. Op deze manier hoeven jullie daar geen zorgen aan te besteden. Op deze manier is elke dag een safari voor jullie!”

“Dus dat je zowel desperado als ooggetuige kan zijn?” zei Fiftycent wijs, terwijl hij zijn kin vastpakte.
“Nee, scheefgegroeide kameellikker!” snauwde Kevin geïrriteerd. “Luister nou! Je bent het toch met me eens dat pure esthetica zit in toeval? Nou, hiermee bied ik je dat dus fulltime!”

“Ah! Ja, ja!” zei Fiftycent, terwijl hij aan zijn wenkbrauwen trok. “Zoiets als een anekdote in een anekdote… Ik snap ‘m!”
Kevin was al aardig paars geworden, beet in zijn bochel en bracht de diepste zucht aller tijden ten gehore.
“Het zijn zelfdenksponzen zoals jij die het leven een slechte naam geven,” fluisterde hij en haalde een hendel over.

@kevin_de_foetus

Kevin de foetus en de democratische belediging

Kevin de foetus gaf de selfmade profeet een knietje en schreeuwde daarbij: “What the fuck moet ‘verbeter de wereld, begin bij je brood’ nou weer betekenen? En bovendien, je vergist je, lulpenis!”
“Maar de mensen moeten weten dat ze anderen voeden met waar ze zichzelf mee voeden en dat woorden kunnen kwetsen,” prevelde de prediker ineengezakt.

“Ja, Kankeroela!” schreeuwde Kevin. “Je bent bezig een visie van een botsing van wereldbeelden op te dringen vanuit het enige concept dat je van een botsing hebt. Een beetje napraters naar de mond praten is als een scherpschutter die achteraf mag bepalen waar hij op schoot.”
De baardmans keek Kevin raar aan en dat kwam slechts deels doordat hij scheel was.

“Loop even mee naar de slijter,” stelde Kevin netjes voor. “Niemand luistert er toch werkelijk naar jou, carcinoomflip, al kregen ze er een mechanische aarskrabber gratis bij.”
“Ik heb liever niet dat je het k-woord gebruikt,” zei de showjezus, terwijl hij zijn rechterhand ophief.

Kevin had zichtbaar moeite zich in te houden, nam snel een handje pillen en riep: “Carcinoom is met een c, piemelvouwer! Bovendien ben je nu bezig met een reisverhaal dat ons nergens brengt. Als ik je nu vertel dat de denkfout dat het leed van eenlingen opgeteld een groot leed voor al die eenlingen apart is mij doet stikken van darmkots, hou je dan ook meteen op met die vreemdsoortige jankbeweringen? Ik dacht het toch niet, makreelbeffer!”

De geitman had ondertussen zijn linkermouw opgestroopt en had een scheermesje in zijn portemonnee gevonden. “Ik probeer anders alleen maar de stakende mijnwerkers wat op te voeden en beuren,” stotterde hij.

“Ach, pis toch bloed, neukviool. Word je niet moe van jezelf?” schreeuwde Kevin. “Mijnwerkers die staken kunnen toch net zo goed stakende boeren of kappers zijn? Er zit net zoveel wijn in een lege bierfles als er bier zit in een lege wijnfles. Doe de mensheid een plezier en hou op met het gebruiken van taal!”

Het werd stil om Kevin heen. De pillen begonnen te werken. De zon brak door. De slijter hield uitverkoop.
Kevin draaide zich om, zag waar het bloedspoor eindigde en besloot zijn pak niet vies te laten worden.

@kevin_de_foetus

Kevin de foetus snakt naar idem


“Gaat alles wel goed met je, jongen?” zei de opzichter van de dierentuin, terwijl hij Kevin de foetus zachtjes op zijn rug klopte. Kevin braakte nog even rustig door en vroeg toen: “Dus van deze misselijkmakend lelijke vogels zijn er nog ruim 10.000 in leven?”
“Op de hele wereld, ja!” zei de opzichter.
“Op de hele wereld? Dus ruim 5.000 op de halve wereld of wat wil je eigenlijk zeggen, keutelsnuiver?” zei Kevin. “En ik neem aan dat de naam van dat gedrocht ‘socialistenhoen’ is. Iets anders zou namelijk niet passen en onpasselijk zijn.”

De opzichter wilde iets terugzeggen, maar Kevin liet het niet toe.

“Hou je gorgelzaadkop!” bromde Kevin. “Als dierenvriend zou jij moeten weten dat het gewoonweg omlaag gooien van de standaard een filosofie van levensmoeheid is. Maar als die socialistische kul inmiddels ook is doorgedrongen tot de genetica dan is er iets goed mis met de wereld. Ik zou er godverdetierelierkanker niet bij willen zijn als deze pisvogel gemaakt wordt, zeg. Ik wil met een jongerukkerssnelheid mijn geld terug!”

En navloekend en kotsend kroop Kevin naar de uitgang van de openbare gelegenheid.

Bij de kassa moest Kevin een lijst invullen van dieren die hij wel of niet gezien had en waar hij wel of niet tevreden over was. Kevin vond dat geen punt. Het was per slot iemands verjaardag en Kevin wilde die niet verzieken door moeilijk te gaan doen. Wel vond Kevin het nodig te melden dat hij sommige dieren waar hij het niet mee eens was meerdere malen had moeten zien, maar hier kon prima over onderhandeld worden. Uiteindelijk kreeg Kevin het entreebedrag plus twaalf procent daarvan vergoed.

Onderweg naar huis floot Kevin een sappig deuntje en liet hij per ongeluk een bejaarde vrouw struikelen. Uit goed fatsoen boog hij zich over haar.
“Vroeger was alles beter, hè erectieheks?” zei Kevin vrolijk. “Die stimulerende woorden spreekt mijn pianoleraar ook elke week uit. Je doet me trouwens denken aan een vogel.”
Meer dan rochelen deed het vrouwmens niet.
“Vind jij trouwens begraven worden geen geile gedachte?” ging Kevin verder. “Voor jou is dat best leuk dat jij dan ook eens een keer ergens lekker in mag, of niet?”

Op dat moment rinkelde Kevins gsm.
“Sorry onneukbare, deze moet ik echt even pakken,” riep Kevin en hij rende naar de taxi aan de overkant van de straat.

@kevin_de_foetus

Kevin de foetus geeft een rondje

“Stront! Ik wou dat ik in een helikopter zat,” jammerde Kevin de foetus, terwijl hij op een of ander krimpkutbootje op de Waddenzee dobberde. “Zelfs oorsmeer uitdelen aan dwarslaesiepatiënten is een stoerdere bezigheid dan een beetje op deze manier onze Duitse buren bespioneren.”
Kevin was niet alleen. Zijn leraar Darwinisme was zijn kompaan vandaag. Kevin vond zijn leraar een drol van een hond met drie poten en daar was hij ook niet alleen in.

De leraar gaf de joint aan Kevin en sprak: “In de wildernis gaat de bloeddorst van onze voorouders weer groeien!”
“Het zal wel, jankerd, met je propaganda,” antwoordde Kevin, “maar weet je dat die kut van je zus echt nergens naar smaakt? Helemaal nergens naar! Is niet eens smerig te noemen. Dat is toch leip?”
Kevins sensei verdeelde wat ongemakkelijk wat lijntjes speed.

“En weet je wie ik werkelijk aan zijn eigen spataders wil ophangen?” ging Kevin verder. “God! Volgens die mislukte keukenschilder ben ik dus de enige die het nog waard is om aandacht te geven. Maar hij kan het dus niet achter zijn vieze oogjes proppen dat ik teringnogantoe helemaal geen trek in die aandacht heb! Dat-ie opflikkert!”
“Misschien wil hij je alleen maar iets verduidelijken over ‘de weg van het vlees’ en de gevaren daarvan,” fluisterde de leraar en op dat moment kwam er een vissersboot voorbij.

“Pro-Duits of anti-Duits?” schreeuwde een van de vissers naar Kevin en zijn makker.
“Wat, ruknek?” schreeuwde Kevin terug.
“Pro-Duits of anti-Duits, pro-Duits of anti-Duits? Nu zeggen!” was de reactie.
“Bemoei je met je eigen zaadkut, langsterver,” blaatte Kevin. “Je moet blij zijn dat ik je baas niet ben. En nu rap je ballen gaan kietelen, probeerhomo!”

De dag was fris en bewolkt. De hemel was grijs en het licht presenteerde zich van alle kanten. De zeebries leek eindeloos, en eindeloos vreemd. Maar ondertussen had Kevin de vissers aan hun eigen mast vastgeknoopt en haalde de Darwinuitlegger een koffer met tang- en mesachtige gereedschappen tevoorschijn.
Terwijl Kevin een gasbrander en een sigaar aanstak zei hij: “Zo…wij gaan nu even begrippen als superioriteit en wilskracht en rechtvaardigheid en dergelijke onderzoeken. Bedankt voor jullie hulp hierbij.”

@kevin_de_foetus

Kevin de foetus is terug!


Kevin de foetus is terug van weggeweest.
Nee hoor, hij was nooit weg.
Hij had gewoon geen zin. Zo is hij.
En Kevin doet ook aan social media (net als Andries Knevel, Frits Wester en noem maar op). Je kunt hem volgen op:

@kevin_de_foetus

Doe dat nou maar.
Ja, doe dat nou maar.

Vanaf deze week dus weer elke week (of zoiets): de avonturen van Kevin de foetus! Dus doe gewoon wat in de pornoindustrie niet meer dan normaal is, en laat het lekker over je heen komen…

“Je vader was een Maleise piraat – wreed, maar nobel en vooral hartstochtelijk,” vertelde de moeder van Kevin de foetus op een dag aan Kevin.
“Ach, pis toch op!” riep Kevin naar zijn moeder. “Je bent het touwtje aan je tampon niet eens waard. Waarom kun je niet gewoon zelfmoord plegen, net als je zus? O nee, dat oogzaadkleiende familielid had helemaal geen talent voor zelfdoding, toch? Het is maar goed dat ik wat geil DNA heb gekregen om mee te werken. De genen van die jankerig socialistische vissersfamilie van jou zijn nog te zielig om je stront aan af te vegen!”
Kevin en zijn moeder waren op weg naar de slager. Ze fietsten door de Marokkanenwijk. Nou ja, ‘ze fietsten’… Kevin zat in zijn mandje.
“God Kevin,” zuchtte Kevins moeder, “ik probeer je alleen maar te helpen met je Bildung.”
“Jij me helpen met mijn Bildung? Aan mijn gevlekte snikkel!” snauwde Kevin. “Jij probeert me gewoon een soort van minderwaardigheid aan te smeren omdat ik een soortement van oriëntaals bloed zou hebben, terwijl je zelf niet eens kots van een hovercraft kan onderscheiden. Ik geef toe, het voordeel van het hebben van een Nederlandse moeder is dat die je Vader Jacob kan leren scheten, maar daar houdt het dan ook mee op!”
“Maar wil je dan helemaal niet weten van je familie en waar je vandaan komt?” vroeg moeder, terwijl ze van haar fiets afstapte.
“Dat je vader is gestorven door het geblaf van een onzichtbare hond is voor mij in dit leven voldoende informatie,” zei Kevin kortaf.
In de slagerij was het rustig. De slager, een kort en zweterig ventje, vroeg aan Kevin of hij een plakje worst wilde.
“Is het van een beest uit de Congo?” vroeg Kevin.
“Hoezo?” vroeg de slager, Kevins moeder aankijkende.
“Ik vreet alleen worst van beesten uit de Congo. Is dat zo vreemd dan?” schreeuwde Kevin.
Nog geen drie tellen later stonden Kevin en zijn moeder weer op straat.
“Nou, dat was een onrustig bezoekje,” zei moeder zacht.
“Ik zal je wat vertellen,” beet Kevin. “Als die puistlepelaar tot een van jouw driehoeksverhoudingen hoort, dan is het zeker geen gelijkbenige! Jezus Christus, jij hebt echt totaal geen zelfrespect. Je bent godverdomme nog minder dan een opgerolde SOA-pleister!”
Het tweetal fietste weer terug naar huis. Moeder was stil.
“En gooi trouwens wat bier over die kut van je. Ik ruik ’m godverdomme hier!” riep Kevin nog en viel toen in een zoete slaap.

Kevin de foetus – vrijdag

Kevin had al tien minuten na het middaguur zijn ochtendmaaltijd op. Sperziebonen en gepocheerde maag. Hij probeerde vurig enige uren samen met twee even minderjarige buurmeisjes een neukraadsel op te lossen, maar hij kwam er maar niet uit.
De vader van een van de buurmeisjes was fakir. Naar hem kon je altijd glaswerk brengen en hij liet over zich heen lopen. Kevin ging even bij zijn buurman verhaal halen. “Hoe wordt jouw dochter het liefst geneukt?”, vroeg Kevin aan de fakir. “Alstublieftas” voegde ‘Kevin er nog bij, want hij wilde natuurlijk wel netjes blijven!
De fakir had net een kilo spijkers gehaald en wilde daar iets mee doen. “Dat kun je beter aan mijn broer vragen,” zei de fakir, “ik ben nu iets aan het doen met spijkers.”
Dus Kevin naar de broer van de fakir. Die was notaris. “Hoi Dirk,” zei Kevin. “Een goede middag voor jou,” zei Dirk van Spierenstein tot Langhoven. Kevin stelde zijn vraag. Dirk ging allerlei lades opentrekken en daarna een telefoontje plegen. Toen ging hij heel wijs kijken. “Tja, Sanne,” zei hij toen. “Sanne wil volgens mij helemaal niet geneukt worden. De laatste tien keer dat ik haar neukte liet haar twaalfjarige gezichtje weinig van enthousiasme zien.”
Kevin gooide de as van zijn sigaar op het veel te duur betaalde tapijt. “Interessante observatie,” zei Kevin, “is dat generaliseerbaar?”
Dirk liet de haren van zijn secretaresse los. “Mja,” zei hij, “ik denk soms wel eens dat het beter is om meisjes pas na hun achttiende te neuken.”