En het kalf riep heel hard ‘put!’

Nick Cave schreef het zo mooi in zijn liederke “Sorrow’s child”: Sorrow’s child lifts up her hand, and she brings it down again.
Als ik die zin hoor of lees moet ik altijd drie dingen denken. Ten eerste ‘wie de schoen past, trekke hem aan’, ten tweede ‘van dik hout zaagt men planken’ en C ‘waarom zijn de bananen krom?’; zelf zie ik het verband niet, maar daardoor hoeven ‘pret’ en ‘drukken’ niet los van elkaar te worden gezien. Of juist wel…

Ik geloof in ieder geval dat Nick Cave het in 1990 al had over het wel en wee van het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen. Je weet wel, dat centrale bureau van Nederland waar alleen de meest alerte exemplaren van onze samenleving mogen werken. Tenminste, dat lijkt me logisch. Als je anderen wil toetsen op hun alertheid zul je zelf toch minstens even alert moeten zijn als die anderen. Je kunt ook niet meten hoe snel iemand is door alleen maar naar zijn rug te kijken, toch? Ik vraag me dan ook altijd af hoe strontstierlijk rijexaminatoren zich moeten vervelen als ze een goochelshow zitten te bekijken…

Een auto is natuurlijk een moordwapen en als je geen death wish hebt en ook maar enigszins begaan bent met het lot van bijvoorbeeld je kinderen wil je uiteraard dat niet zomaar iedereen zijn rijbewijs krijgt. Daarom is het mooi dat er de geruststelling is dat de mensen van het CBR niets, niets, maar dan ook helemaal niets ontgaat, zelfs al bewegen ze met honderdtwintig kilometer per uur!

Een bedrijf onder controle hebben is vele malen makkelijker dan het rijden van een auto. Een bedrijf beweegt namelijk doorgaans met nul kilometer per uur. En het ene bedrijf is natuurlijk simpeler dan het andere bedrijf. Binnen de verkeerswetgeving verandert er bijvoorbeeld eigenlijk niks. Rechtsaf heeft al eeuwen voorrang en rood betekent al ‘stop’ sinds groen groen heet. Zelfs voor het leggen van een drol op een comapatiënt heb je meer kennis en vaardigheden nodig dan voor het besturen van een bedrijf als het CBR. En dan blijkt ineens dat het de mensen van het CBR niet eens toe te vertrouwen is een rietje krom te buigen of om een aardappel een kwartslag te draaien…

Hoe moeten we onze tegenliggers nog vertrouwen als het bedrijf dat zegt dat zij auto kunnen rijden nog niet eens zijn eigen oren kan aanwijzen?

Vliegen wordt met de minuut veiliger. Journalisten blazen de mankementjes van dat vervoer meer op dan de mohammeds. Ik denk dat dat gewoon een kwestie is van de put een centimeter of tien verplaatsen. Of gewoon je arm op tijd weer naar beneden doen, want waarom zouden de bananen anders krom zijn?

Eén gedachte over “En het kalf riep heel hard ‘put!’”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *