Kunst met een hoofdletter; om het even welke

Mij wordt wel eens door verschillende poptijdschriften gevraagd om een nummer te recenseren. Doorgaans zeg ik hier snoeihard ‘neen’ op, maar deze keer ben ik gezwicht. Ik krijg namelijk van de redactie de vrijheid om zelf een nummer uit te kiezen.
Lang heb ik getwijfeld of ik het nummer Yesterday van de band The Beatles zou nemen, maar ja, als het merendeel van je lezerspubliek het bewuste nummer niet kent, sla je met je recensie de plank natuurlijk nogal mis. En planken en raak slaan daar gaat het bij recensies natuurlijk om!
Uiteindelijk heb ik gekozen nummer 8 te recenseren. En oh wat een mooi nummer is dat, zeg. Tjongejonge, wat een vormgeving! Het lijken wel twee perfecte bolletjes op elkaar. (En als twee bolletjes 8 is, dan is één bolletje natuurlijk 4).
Ja, de 8 heeft een taille om u tegen te zeggen. Daar kan Anna Nicole Smith nog een puntje aan zuigen – wat ze naar horen zeggen overigens erg goed kan, maar dit terzijde.
Ik pleit enorm voor een herwaardering, een opwaardering zelfs, voor de 8.
De 8 is minstens een 9 waard. En de 9, dat eeuwig omvallende symbooltje (omdat het maar één been heeft), moeten we wellicht gewoon maar schrappen.


Verbeterd en aangepast: Af- en toestand (http://wp.me/p27bxo-Oe)